Stephen Hawking la pas një mesazh të qartë dhe frymëzues, pavarësisht sa e vështirë mund të duket jeta, gjithmonë ka diçka që mund të bësh dhe të arrish. E rëndësishme është të mos dorëzohesh kurrë.
I diagnostikuar me sklerozë laterale amiotrofike (ALS) në moshën 21-vjeçare, Hawking gradualisht humbi lëvizshmërinë dhe aftësinë për të folur. I kufizuar në karrocë dhe i detyruar të komunikonte përmes një sistemi kompjuterik tekst-në-zë, ai arriti të bëhej një nga fizikanët teorikë më të njohur dhe më me ndikim në botë.
“Pavarësisht sa e vështirë mund të duket jeta, gjithmonë ka diçka që mund të bësh dhe të arrish. Gjëja më e rëndësishme është të mos dorëzohesh”, thoshte ai.
Ndoshta rruga që përshkoi nuk ishte ajo që kishte imagjinuar, as më e lehta, por ishte një rrugë në të cilën ai arriti të mësonte, të rritej dhe të realizohej plotësisht.
Mesazhi i këmbënguljes që Hawking përcolli lidhet drejtpërdrejt me mënyrën se si ai iu qas disa prej problemeve më komplekse të fizikës moderne. Ai formuloi ekuacione themelore për dinamikën e vrimave të zeza, objekte që deri atëherë konsideroheshin pothuajse të pakuptueshme nga vetë natyra e tyre. Në parim, nga një vrimë e zezë nuk del asgjë, as drita.
Megjithatë, Hawking arriti të imagjinonte dhe të përshkruante sjelljen dhe evolucionin e tyre, duke ndryshuar përfundimisht mënyrën se si i kuptojmë këto fenomene kozmike.
“Nëse, ashtu si unë, ke vështruar yjet dhe ke tentuar të kuptosh domethënien e asaj që sheh, atëherë ke filluar të mendosh edhe për arsyen pse ekziston universi”, shprehej ai.
Qëllimi i tij ishte i thjeshtë në formulim, por jashtëzakonisht ambicioz, të kuptonte plotësisht universin, pse është ashtu siç është dhe pse ekziston. Kjo ambicie e shtyu të shkruante vepra të njohura për publikun e gjerë.
“Para se të diagnostikohesha, isha shumë i mërzitur me jetën. Asgjë nuk dukej se kishte vlerë”, ka rrëfyer Hawking.
Sapo u përball me brishtësinë e jetës dhe kuptoi se koha e tij mund të ishte e kufizuar, ai iu përkushtua plotësisht studimeve. Ndërsa gjendja e tij fizike përkeqësohej, aftësitë e tij analitike, kuptuese dhe vizualizuese vetëm sa rriteshin.
Historia e tij u soll edhe në ekran përmes filmit The Theory of Everything dhe serialit Genius, projekte që synonin pikërisht ta afronin shkencën me publikun e gjerë, një mision që Hawking e vlerësonte veçanërisht.
A do të ishte bërë Stephen Hawking ai që njohim sot pa përballjen me sëmundjen? Kjo mbetet një pyetje e hapur. Por ajo që nuk vihet në dyshim është fuqia e mesazhit të tij.
Historia e Hawking na fton ta shohim vështirësinë jo thjesht si pengesë, por si pjesë të problemit që duhet zgjidhur, si një faktor që duhet marrë parasysh në strategjinë dhe organizimin tonë.
Edhe pse shpesh është e pamundur të zgjidhet gjithçka që në përpjekjen e parë, është gjithmonë e mundur të bëhet përparim, të gjendet një rrugë alternative, të kërkohet ndihmë, të ndryshohet qasja. Shpesh, një hap i vogël hap mundësi që nuk i kishim imagjinuar në fillim.
Ideja, siç na mëson Stephen Hawking, nuk është të mos lodhesh apo të mos dekurajohesh kurrë, por të mos dorëzohesh. Sepse dekurajimi është shpesh vetëm shenja se diçka duhet ndryshuar.
Përtej zbulimeve dhe kontributeve të tij shkencore, shembulli i Stephen Hawking mbetet ndoshta mesazhi më i fuqishëm i shpresës për njeriun.
