Shkruar nga Emily Kelly
Sot gjithçka duket se është bërë më e lehtë dhe më e përshtatshme. Supermarketet kanë kasa automatike, rrjetet sociale ofrojnë ngushëllim virtual, pa pasur nevojë të flasim me dikë dhe bisedat për marrëdhënie shpesh zëvendësohen nga chatbote inteligjente.
Por ky vetë-shërbimi nuk e bën jetën më të lumtur. Organizata Botërore e Shëndetësisë thotë se 4.4% e popullsisë botërore vuan nga ankthi, ndërsa vetmia lidhet me rreth 100 vdekje në orë. Ndërkohë, industria e vetë-ndihmës dhe e mirëqenies është më e madhe se kurrë, duke arritur 50 miliardë dollarë dhe pritet të rritet deri në 67 miliardë dollarë deri në vitin 2030.
Kjo duket kontradiktore: pse përpjekjet për të përmirësuar veten shpesh nuk e bëjnë jetën më të lehtë? Një studim i Universitetit të Oksfordit sugjeron se ndonjëherë ne e “psikiatrizojmë” veten pa nevojë, duke e bërë vështirësinë më të madhe sesa është.
Por, ndoshta diçka tjetër po mungon: shërbimi ndaj të tjerëve. Emily Kelly tregon se në shkollën e saj katolike kishte një stemë me moton latine Serviam “Unë do të shërbej”. Idetë e shërbimit nuk janë vetëm fetare; ato janë universale dhe ofrojnë kuptim dhe lumturi.
Në shoqërinë moderne, vullnetarizmi ka rënë: vetëm 16% e të rriturve britanikë vullnetarizojnë formalisht, krahasuar me 27% dhjetë vjet më parë. Megjithatë, për ata që bëjnë këtë, përvoja është e jashtëzakonshme. Një vullnetare në një organizatë për parandalimin e vetëvrasjeve tregon: “Është si mindfulness. Për katër orë nuk mendon për asgjë tjetër, vetëm për të ndihmuar të tjerët.”
Siç thonë, “nëse dëshiron vetëbesim, bëj diçka të denjë”. Shërbimi ndaj të tjerëve nuk është vetëm altruizëm; ai është një pjesë e domosdoshme e mirëqenies.
