Festat shpesh zgjojnë brenda nesh një ndjesi të veçantë, nostalgjinë. Një emocion i ëmbël e i hidhur njëkohësisht, që na kthen pas tek vitet e shkuara, tek njerëzit që kemi dashur dhe tek ato versione të vetes që vazhdojnë të na shoqërojnë në heshtje.. Janë kujtime që nuk kthehen më, por që mbeten gurë themeli të asaj që jemi sot.
Nostalgjia nuk është një emocion për t’u shmangur. Përkundrazi, është një prekje e butë që na rikthen te rrënjët, te marrëdhëniet dhe te ndjenjat që na kanë formësuar. Edhe kur na bën më të brishtë, ajo prek pikërisht aty ku qëndron forca jonë më e madhe, te aftësia për të ndier thellë, për të kujtuar me butësi dhe për t’u lidhur me njerëzit e zemrës.
Gjatë festave, kjo ndjenjë bëhet edhe më e fortë. Traditat, aromat, zhurmat familjare dhe ritmet e përvitshme zgjojnë një varg emocionesh që na rikthejnë përkatësinë, edhe kur jeta ka ndryshuar. Njerëzit janë shpërndarë, ose disa prej tyre tashmë mungojnë. Nostalgjia na bën të ndjejmë afërsi, edhe nga larg.
Ajo vjen edhe si një mbështetje në kohët e vështira. Kujtimet na kujtojnë se kemi pasur ditë të bukura, dashuri të sinqerta dhe momente që na kanë bërë të ndihemi të vlerësuar. Edhe kur realiteti i sotëm është i rëndë, nostalgjia hap një dritare të vogël shprese, duke na kujtuar se vlera jonë nuk matet me rrethana, status apo fitime, por me dashurinë që kemi dhënë dhe marrë.
Në thelb, festat nuk janë vetëm për drita dhe dekorime. Janë rikthimi te emocionet që na mbajnë të lidhur me veten dhe me ata që kanë qenë pjesë e udhëtimit tonë. Janë kujtesa e heshtur se, pavarësisht gjithçkaje, kemi qenë dhe mbetemi të dashur.
